„Zbrodnia i kara” to opowieść o wyjątkowo ciemnych i nieprzyjemnych aspektach natury ludzkiej. Główny bohater, Rodion Raskolnikow, żyje w skrajnej biedzie i nie ma żadnych perspektyw na poprawę swojego losu. Wierzy także, że jest jednostką wybitną, wyróżniającą się na tle społeczeństwa, geniuszem, którego nie Zbrodnia i kara - Problematyka. „Zbrodnia i kara” to głębokie dzieło podejmujące szeroką problematykę – psychologiczną, społeczną, religijną i filozoficzną. Główny wątek utworu dotyczy opisu i skutków zbrodni popełnionej przez ubogiego studenta na lichwiarce. Sama zbrodnia (opis i przebieg) stanowi nikły ułamek treści Przyjechał do miasta z prowincji przed trzema laty. Jego rodzina to: matka Pulcheria Raskolnikow, wdowa po urzędniku, oraz siostra, piękna i wykształcona Awdotia (Dunia) Romanowna, o rok młodsza od brata. „Zbrodnia i kara” to XIX-wieczna powieść psychologiczna znakomitego rosyjskiego pisarza, Fiodora Dostojewskiego. W utworze autor stawia pytanie czy można nie być zbrodniarzem jeżeli nie wierzy się w Boga, jednak na nie nie odpowiada, zostawia tą refleksję czytelnikowi. Jak sam tytuł mówi, powieść traktuje o winach i konsekwencjach ich popełniania. Głównym bohaterem – owym Obraz został namalowany w 1940 roku i może stanowić alegorię wojny, która jednoznacznie jest związana z katastrofizmem, tj. śmiercią ludzkości i końcem świata. W centrum obrazu stoi głowa ludzka. Brunatny kolor i deformacja mogą świadczyć o jej rozkładzie. Ten efekt potęgują trupie czaszki wmalowane w oczodoły. „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego zestawienie bibliograficzne w wyborze Oprac. Ewa Lewicka, Marta Boszczyk Korekta Bożena Lewandowska Wydawnictwa zwarte 1. Dostoevskij, Fedor Mihajlovič : Zbrodnia i kara / Fiodor Dostojewski ; przeł. [z ros.] Czesław Jastrzębiec-Kozłowski ; oprac. Józef Smaga. - Wrocław [etc.] : Zakład Piotr Dumała. Oliwia Wojewoda. Zbrodnia i kara (2000) | reżyseria: Piotr Dumała. Ponadtrzyletnia praca, każdy kadr starannie wyskrobany skalpelem na gipsowej płycie, a wszystko po to, by skomponować niecałe dwadzieścia dziewięć minut filmu. Taki właśnie fenomen stworzył Piotr Dumała, który ukazał zinterpretowaną na swój W literaturze motyw miasta zaistniał w epoce oświecenia. Miasto uosabiało wszystko co złe, wynaturzane, jest miejscem zepsucia i degeneracji moralnej. Do czasów romantyzmu miasto nie zrobiło wielkiej kariery, zaś u romantyków na pewno cieszyło się dobra sławą. Romantyczne miasto to miejsce piękne, a zarazem mroczne. Motyw miasta w filmie. Motyw miasta - przykładowe opracowania z literaturą przedmiotową i podmiotową. • Cyprian Kamil Norwid, „Larwa” – Londyn ukazany w wierszu to miejsce odrażające. Już sam tytuł – „Larwa” nie pozostawia wątpliwości, że utwór bynajmniej nie będzie opisywał uroków życia w mieście. Jest to bowiem Fabuła powieści „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego odbywa się w Petersburgu, który został przedstawiony w niezwykle realistyczny sposób. XIX-wieczne, rosyjskie miasto, mimo że wygląda bardzo prawdziwie, to w czytelniku wzbudza negatywne uczucia, gdyż jawi się jako miejsce pełne wszelkiego rodzaju patologii społecznych. Bieda, bród, głód i alkoholizm są widoczne na SDsaF. Powyższy obrazek budzi uczucia przygnębienia, smutku, melancholii i beznadziejności. W takiej scenerii trudno zdobyć się na optymizm, toteż Swidrygajłow, widząc wokół siebie taką rzeczywistość utwierdza się w swoim zamiarze popełnienia samobójstwa. strona: - 1 - - 2 -Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnijAutor: Justyna Kulma Jesteś w: Motyw miasta Petersburg w powieści przedstawiony jest jako dziecko XIX-wiecznych praw kapitalizmu, miasto ofiar niezdolnych do walki o przetrwanie, wśród których na plan pierwszy wysuwają się nędzarze (rodzina Marmieładowów), pijacy (Marmieładow), prostytutki (Sonia), a także łotrzy i cwaniacy wykorzystujący innych (Łużyn, lichwiarka), miasto pożerające jednostki wybitne (takim mianem określał siebie Raskolnikow). Przechadzając się wraz z głównym bohaterem nędznymi ulicami Petersburga - przedsionka piekła, oglądamy brudne ulice, stare i ponure budynki z ciasnymi i ciemnymi mieszkaniami, szynki i traktiernie o podejrzanej reputacji, w których całymi dniami bez celu siedzą b y l i pracujący urzędnicy zapijający swoje smutki (Marmieładow), b y l i studenci bez sprecyzowanych planów na przyszłość (Raskolnikow), b y ł e przykładne dziewczęta, a teraz nieletnie prostytutki sprzedające swoje ciało, by utrzymać rodzinę (Sonia).Danuta Górniak w rozdziale pt. Miasto, opublikowanym w dodatku pisma Perspektywy twierdzi, że Petersburg jest wizją piekła według Dostojewskiego. Ulokował on akcję powieści w najcieplejszym miesiącu roku – lipcu – co potęguje wrażenie gorącego i palącego miejsca: „Na ulicy skwar był okropny, a przy tym zaduch, ścisk, co krok wapno, rusztowania, cegły, kurz i ten szczególny letni smród, tak dobrze znany każdemu petersburżaninowi, którego nie stać na letnisko (…) Nieznośny zaś fetor bijący z szynków, bardzo licznych w tej dzielnicy, oraz pijacy co chwila spotykani, mimo że to był dzień powszedni, jeszcze wzmacniali wstrętną i smutną barwę obrazu”.strona: 1 2 3